In de vruchtbaarheidsbehandeling van verschillende mensen kan ook een wederzijdse nood aan donormateriaal bestaan zonder dat het om dezélfde nood gaat. Zo ben jij misschien kandidaat acceptor voor donorsperma,
terwijl je zelf over prima eicellen beschikt. Dat is een situatie waarin kunstmatige inseminatie (met donorsperma) vaak uitkomst biedt: b.v. in geval van kinderwens bij een lesbisch paar of in geval van onbruikbaarheid
van de eigen zaadcellen bij een heteroseksueel paar.
Toch zou je er ook in die situatie voor kunnen kiezen om een IVF-behandeling te ondergaan én een deel van de eicellen die daarbij verzameld worden, af te staan aan een ander paar. Je wisselt de kunstmatige inseminatie
bij wijze van spreken om voor een IVF-behandeling met egg sharing.
Waarom je dat zou doen? Wel, hoewel een IVF-behandeling ingrijpender is dan een kunstmatige inseminatie, is de kans op succes ook groter. Zonder het in een wiskundige formule te willen gieten, kunnen we stellen dat
één IVF-behandeling globaal genomen overeenkomt met drie cycli van kunstmatige inseminatie. Als je dan weet dat bij elke cyclus kunstmatige inseminatie een (lichte) stimulatiekuur hoort die gepaard gaat
met bloedprikken en echografieën ter controle (en dus met verschillende bezoeken aan het ziekenhuis), dan is het meteen duidelijk dat je jezelf veel tijd en moeite kan besparen. Dat is des te meer zo naarmate je
verder van Brussel woont.
Bovendien, omdat je een deel van je eicellen doneert – op voorwaarde natuurlijk dat je er voldoende hebt – kan je aanspraak maken op een compensatie voor de extra kosten die je maakt. Met andere woorden:
zonder meerkost voor jezelf kan je je kansen op zwangerschap stevig vergroten, terwijl je tegelijk in de bres springt voor een andere paar met vruchtbaarheidsproblemen.
